در فضاي غزلي كه نگاه شاعر در آن شناور شده، با پديده‌هايي روبه روهستيم كه هر كدام نقش متناسبي را به ياري خيال و عاطفه درنمايش عينيت و ذهنيت القا كرده‌اند؛ پديده‌هايي كه مي‌توان آنها را نمادهايي از زندگي تلقي كرد .

ابزارهاي نقش‌آفريني مانند : شب ـ مهتاب ـ حوض ـ آب ـ ماهي ـ انار ـ موج‌ـ حباب و در پايان ،آفتاب كه در حكم پرده‌ي آخر اين نمايش شبانه است ، به دلواپسي و اضطراب ، پايان مي‌دهد .

امّا آنچه اين همه پديده را از حالت نمادين به عينيت تبديل مي‌كند، حضور يك زن است كه بين خود و ماهي نوعي اين هماني را از خود نشان مي‌دهد . حادثه‌ي سقوط انار در آب براي ماهي، گوئي به نوعي به وجود زن قابل انتقال است؛ زني كه در پس پرده، خود را به دنياي فراموشي مي‌سپارد .

با توجه به اين نكته كه بيت پنجم غزل با قافيه‌ي «طناب» به علت عدم تناسب و هماهنگي با ساير ابيات، زائد به نظر مي‌رسد، زبان غزل از روائي و رسايي برخوردار است ولي فاقد تصاوير شگفت‌انگيز و لايه‌هاي ايهام است. بيان روايي غزل، مانند اكثر سروده‌هاي جاري سرايندگان جوان اين روزگار، توانسته آن را به وحدت و انسجام و ساختار موضوعي برساند چرا كه نوعي انديشه را با عشق معمول و مرسوم پيوند زده است. بنابراين، عنصر خيال و عاطفه بر انديشه غلبه پيداكرده است كه اميد است با پرواز شاعر از من محدود و رسيدن به فضايي تعميم يافته، شعر او بتواند در آينده از شكوهمندي شايسته‌اي برخوردار شود .