|
درکوه انعکاس خودت را شنیده ای تا دشت ها هوای دلت را دویده ای در آن شب سیاه نگفتی که از کدام وادی سبد سبد گلِ مهتاب چیده ای ؟ «تبت یدا... » ابی لهبان شعله می کشند تا پرده ی نمایش شب را دریده ای رویت سپیده ای ست که شب های مکه را ... خالت پرنده ای ست رها در سپیده ای اول خدا دو چشم تو را آفرید و بعد با چشمکی ستاره و ماه آفریده ای باران گیسوان تو بر شانه ات که ریخت هر حلقه یک غزل شد و هر مو قصیده ای راهب نگاه کرد و آرام یک ترنج افتاد از شگفتی دست بریده ای دیگر چرا به عطر تو ایمان نیاوریم ای لهجه ات صراحت سیب رسیده ای ! بالاتر از بلندی پرهای جبرئیل تا خلوت خدا، تک و تنها پریده ای دریای رحمتی و از امواج غصه ها سهم تمام اهل زمین را خریده ای حتی کنار این غزلت هم نشسته ای خط روی واژه های خطایم کشیده ای گفتند از قشنگیت اما خودت بگو از آن محمدی (ص) که در آیینه دیده ای |
